با حمیده ، دوستم ، قرار گذاشتیم ساعت ۱۰ صبح جلوی بیمارستان ایرانمهر باشیم . تشییع جنازه شاملو بود . به موقع رسیدیم و از خوش شانسی توانستیم خیلی زود همدیگر را پیدا کنیم . جنازه شاملو را آوردند و ده دقیقه ای بعد جمعیت راه افتاد به طرف سه راضرابخانه . ما هم رفتیم . ناراحت . پسری با صدایی گرفته می خواند "هراس من باری همه از مردن در سرزمینی است که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون باشد . " اتوبوس ها در ابتدای بزرگراه ایستاده بود و ما قصد سوار شدن داشتیم که مادر حمیده احضارش کرد . با بی میلی برگشت . من هم با بی میلی رفتنش را نظاره کردم و بی میل تر سوار اتوبوس شدم . هنوز روی صندلی خوب جا به جا نشده بودم که از پنجره همکاری را دیدم . گرفته و ناراحت می رفت . لباس زردی پوشیده بود و این رنگ دیدنش را میان جمعیت ساده تر می کرد . چهار ماهی بیشتر با هم همکار نبودیم . اما حس کردم باید سلام و علیک کنم . دست بالا آوردم و سر تکان دادم . ندید و رفت . ندیدم سوار اتوبوس شد یا نه . به امام زاده طاهر که رسیدیم حال و هوایی دیگر بود . جمعیت زیادی آمده بودند و همه برای رسیدن به قبر بی تاب بودند و البته از هل دادن همدیگر هم فرو گذار نمی کردند . کلافه تصمیم گرفتم از میان جمعیت بیرون بیایم که دیدم توان  تحمل این فشارهای شدید را ندارم . دستی مرا به عقب می کشید . برگشتم ، کلافه ، تا اعتراض کنم که دیدم همکار سابق در روزنامه توقیفی در حال کشیدن کیفم است و کمک . بالاخره توانستم از میان جمعیت بیرون بیایم . نفسی تازه کردم و سلام گفتم . نگفتم دیدمتان و ندیدید مرا .او بهزاد افشاری بود . کسی که بعد ها ، سال ها بعد همسرم شد .  گفت چرا جلو می روی ؟ بیا اینجا دیدنی تره . چند قدمی آن طرف تر رفتیم . مردی روی خاک ها نشسته بود . ناراحت . خاک ها را جا به جا می کرد . گفت می شناسیش؟ گفتم نه . گفت این غول سینمای ایران است که نصف بیشترش هنوز در چراغ جادو گیر کرده است . با تعجب نگاهش کردم . گفت : او ناخدا خورشید است . بلند گفتم ناصر تقوایی؟

نشنید . حواسش به خودش بود . او ناصر تقوایی بود . غول دوست داشتنی سینمای ایران .

چند ماه پیش باز هم بهزاد مرا مجبور کرد یا توصیه کرد (نمی دانم کدام درست است ) که شاگردی تقوایی را بکنم . این کار را کردم .عجب توصیه یا اجبار خوبی بود .

با تعجب گفتم : خوب این مشکل همه است . به شما مربوط نیست . آهی  کشید و گفت : چرا تا به حال ده بار سر همین موضوع که چرا موبایلت خط نمیده درگیر شدیم با هم . آخه شوهرم خیلی تعصبیه . صبر نکرد چیزی بپرسم . ادامه دادکه کار می کند در آموزش و پرورش اما شوهرش همه حقوقش را ازش می گیره و بعد هزار تومان هزار تومان بهش خرجی میده . رویش را محکمتر گرفت و آهسته گفت : سر و گوشش می جنبه ها اما به همه شک داره . این موبایل هم شده بلای جون من . هر وقت خط نده .

اشک استاد هم سرازیر شد و بسیاری از بچه ها . یکی عصبانی برخواست و گفت : ما چه گناهی کرده ایم . من به خاطر ترس از صدای آژیر قرمز ناراحتی اعصاب دارم . سر در همه کوچه ها و خیابان هایمان اسم شهید است و شهید و چه خوشبختند اطرافیانشان . چون می دانند شهید شده و نیست . اما هستند بسیاری که سال هاست در غم بی خبری از عزیزانشان دق مرگ شده اند . با این احوال مجالی برای غصه خوردن برای بوسنی باقی است . چرا رادیو و تلویزیون و روزنامه و ... همه باید در این باره مطلب بنویسند و کلاس کوچک ما هم ؟ که به فکر ما بود که ما به فکر همه باشیم ؟

استاد اشک صورت را خشک کرده بود . نفسی تازه کرد و گفت: شاید همان روزها که تو بدن کوچکت را در آغوش مادرت پنهان می کردی تا صدای اژیر را نشنوی و جنازه شهیدان می آمد و خبر بی خبری از  مفقودان ، در کلاسی کوچک ، در آمریکا ، آلمان ، انگلیس ، ونزوئلا یا تونس و سودان و فیلیپین دختری برای جنگ ما گریست . 

نه آقای صاحبی توان ادامه کلاس را داشت و نه بچه ها . همه بیرون رفتند . در سکوت .

چقدر می گذرد از وقوع یک چیز تا تاریخ شود . یک روز؟ یک ماه ؟یک سال . سالروز تولد یک بچه ی یک ساله گرامیداشت تاریخ است ؟ مراسمی برای سی امین سالگرد ازدواج یک زوج چطور ؟ واقعه کجا به تاریخ می پیوندد و کجا هنوز در تاریخ نیست؟

کشف یک قبر هزار ساله گویای تاریخ است یا خاک سپاری کسی که دیروز مرد ؟

هزاران نفر هر روز می میرند . هزاران زن درد زایش را در جایی ازتاریخ به جا می گذارند . تاریخ همه چیز است و هیچ نیست . بس فریبنده است و اغواگر که همه می خواهند دستی در آن برند . به قول بیضایی تاریخ را فاتحان می نویسند . البته باید گفت همان ها هم می توانند هر جای تاریخ را که بخواهند پاک کنند . مهارتشان در پاک کردن بس بیشتر از نوشتن است .برای همیشه . بعضی چیزها در حافظه تاریخی خیلی ها باقی می ماند و بعضی چیزها در حافظه تاریخی کسانی کمتر .تاریخ آنجایی می میرد که همه آگاهان بدان بمیرند . آن گاه هست که پای مدعیان به میدان باز می شود . هر روز تاریخ است و هر روز یک تاریخ دارد . امروز هجدهم تیرماه است . تاریخ این را می گوید .   

حالا این یکی را بخوانید :

زن از آمریکا راهی ایران می شود تا روزنامه ای به راه بیندازد اما باور کنید زن الهه ی حماقت است و پسر خاله بسیجی اش الهه ی دانایی .

بهتر است بقیه را نخوانید . چون من هم دیگر نمی نویسم . می ترسم از این همه فرهنگ سازی برای بی فرهنگی .  

سردار طلایی فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ اعلام کرد :

طی سه ماه گذشته ۴۹ مورد قتل ناشی از مسائل خانوادگی به وقوع پیوسته است .

روزانه ۱۵۰ سرقت خودرو در تهران اتفاق می افتد .

هر روز ۱۸ منزل،۵/۳ فقره مغازه مورد دستبرد قرار می گیرد .

روزانه ۲/۱ فقره قتل در تهران رخ می دهد .

بسیاری از تخلفات نظیر تجاوز به عنف در پارک ها اتفاق می افتد .

حالتان چطور است ؟

خانم نیک اعتقاد ناراحت و عصبانی گفته بود "خانم منظور شما این بود که امروز نیروی انتظامی با رفتن کسانی که بدون خانواده به کوه میایند مخالفت نمیکند . درست است " ؟ دختر خانم هم گفته بود بله همین بود .

این خانم مبارزه سختی را با غلط حرف زدن آغاز کرده بود . دبیر شیمی بود اما به نثر بچه ها در امتحان شیمی دقت می کرد و به اشتباهاتشان واکنش نشان می داد . فکر می کنم این نهضت باید کمی همه گیر تر بشود . حرف زدن ما اگر درست شود نوشته هایمان هم اصلاح خواهد شد.

"نیکلاس برنز گفت : من فکر می کنم اگر ایران تا ۱۲ ژوییه پاسخی ندهد ، آن گاه فشار بسیاری از جانب جامعه بین المللی بر ایران وارد خواهد شد "

باور کنید این یک ترجمه خوب است در مقایسه با ترجمه های بی سر و ته اخبار در خبرگزاری ها . اما واقعاساختاراین جمله فارسی است ؟ حالا این یکی را هم با کمی تحمل بخوانید:

"ما به اولین پاسخ ایران احتیاج داریم . زیرا این پاسخ به ما اجازه خواهد داد که پیش برویم . پیشنهادی که به ایران ارئه شد بسیار مثبت است و اهمیت دارد به طور رسمی بدانیم که ایرانی ها پس از بیانات متعددی که علنی داشته اند ، به این مجموعه چگونه فکر می کنند "

حیرتا که نوشتن دوباره این جمله بی سر و ته مرا بدجوری کلافه کرد . از شما که تحمل کردید و خواندید،واقعا ممنون.معذرت من را بپذیرید.احتمالا منظور گوینده جمله این است :"ما برای تصمیم گیری منتظر پاسخ رسمی تهران هستیم.پیشنهاد ارائه شده به ایران مثبت است اما هنوز نظر قطعی آنها را در این مورد نمیدانیم".اما اینکه منظور مترجم محترم چه بوده خدا می داند.

چشم پوشی از چنین خطاهای بزرگی خیانت به زبان فارسی نیست ؟

یکی از دوستان بسیار عزیزم که از هنگام ازدواجش به بعد کمتر دیدمش و مدتی است ارتباط قدیمی مان دوباره پا گرفته می گوید عجب سخت است زندگی مشترک . کلافه شده ام و بیزار،از این کارزار بی آتش بس . جالب است بدانید که خیلی عاشق بود . هم عاشق و هم معشوق چون کسی که بعدها شوهرش شد نیز بسیار دوستش می داشت و نمی دانم دارد یا نه .با کلی کلک همدیگر را می دیدند برای لحظه ای . آن هم با هزار دلهره و عذاب اما باز راضی بودند. بدجوری مخالف بود مادر این و مادر آن . مادر این می گفت مگر می شود شوهرت از تو کوچکترباشد و مادر آن می گفت خدا نیاورد روزی که عروسم از پسرم بزرگتر باشد اما خدا آورد آن روز را . ازدواج کردند اما درست دو ماه بعد عشق بدجوری جای خود را به عصبیت و ناراحتی داد و کمتر از دو سال بعد به نفرت و چهار سال بعد به بی خیالی و بی قیدی . درست در همین روزهای بی قیدی بود که دوباره دیدمش . خسته و کلافه . از علت کمی ارتباطش با خودم که پرسیدم با قیافه حق به جانبی گفت خوب متاهل بودم دیگه . باید به خانواده می رسیدما . وقتی ازش پرسیدم مگه الان متاهل نیستی سکوتی کرد سنگین و ناراحت کننده . عجبا که اغلب این خانمها فکر می کنند تاهل یعنی بریدن از همه چیز و همه کس و تلاش می کنند این را به طرف مقابل هم بقبولانند . می گفت مردم از بس به شوهرم گفتم این قدر با دوستانت بیرون نرو . پیش فامیل کنار من بنشین . جلوی بستگان من را تحویل بگیر . سعی کن با من با محبت صحبت کنی حتی اگر یک ساعت قبل از مهمانی دعوای سختی کرده باشیم . می گفت حالا کمتر با دوستانش ارتباط داره . کمتر با فامیل و بستگان رفت و آمد داریم. آن قدر کم که دیگه به تعارف و احترام و پیش هم نشستن نمی رسه .اما یک اتفاق مهم افتاده است . ما دیگه حرفی برای گفتن با هم نداریم . ساکتیم اغلب و دور از هم . اختلافاتمان آن قدر جدی شده است که حتی در موردش حرف نمی زنیم . فقط و فقط دعوا می کنیم و وقتی ساکتیم که قهریم . عجب زندگی سگی . خودش می گفت .